زمان بارگزاری این صفحه: 5:32 PM UTC

سوادآموز معلول سیاهکلی با دندان می نویسد.

صدای گیلان – در دیدار از خانواده بابایی از اهالی روستای فشتال از توابع شهرستان سیاهکل می توان متوجه شد که یک انسان چگونه باید فعل خواستن را صرف کند.

سواد اموز معلول سیاهکلی

به گزارش صدای گیلان ، در این خانواده 9 نفره، در سال 1372 دختری متولد شد که همگان از دیدن آن یکه خوردند. مادرش می گوید: “دختری متولد شده بود که از لحاظ جسمی دچار مسایل عدیده ای بود. بعضی ها پیشنهادهایی دادند، یکی گفت به بهزیستی بدهندش، یکی گفت بگذاریدش سر راه،…. اما من گفتم که او یک هدیه الهی است و باید به وظیفه مادری ام عمل کنم”. نام او را طلیعه نهادند. طلیعه ؟ حتی این نام گذاری نیز خود میزان مهر مادری را نشان می دهد.

طلیعه در بین پنج خواهر و یک برادر بزرگتر خود روزگار گذراند. یک انسان معمولی در این شرایط دچار کمبودهای روانی و جسمی زیادی می شود اما … اما طلیعه که میگویم پشتش دنیایی از واژگان و مفاهیم نهفته هست که هرکس خود باید ببیند و دریابد.

طلیعه دریایی از مقاومت، شور زندگی، آرزو و امید و پشتکار است. طلیعه اکنون 20 سال دارد. جثه اش به اندازه یک دختر 5 ساله، نمی تواند دست ها و بدن خود را تکان دهد، این گونه بگویم، 20 سال است که نه حرکت کرده، نه دویده و نه راه رفته، باران را از روی صدایش می شناسد و برف را از روی سرمایش، تا به حال کسی را از بالا نگاه نکرده، آنگونه که اکثر ما این کار را می کنیم.

راستش رفته بودم که آنجا خیلی حرف ها بزنم اما، چنان درسی گرفتم که به قول حافظ ” به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد”.

طلیعه 20 ساله از کودکی به قرآن علاقه داشت و وقتی نوشتن و مدرسه رفتن خواهران و برادرانش را دید ذوق نوشتن گرفت و حالا مدتی است با شرکت در دوره سواد آموزی فرد به فرد بدون دست و با دندان می نویسد و با لبهایش کتابش را ورق می زند. از خیلی هایمان خوش خط تر و روانتر می نویسد و روانتر می خواند، با مدادهایی به اندازه همان مدادهای تمام شده ای که بابای مدرسه در زیر میز بچه ها پیدا می کند.

او تواناست، آرزوهای بزرگ و قشنگی دارد. او می خواهد جراح شود./ایسنا

مطالب بیشتر؛

کلیدواژه ها: ، ، ،






عناوین ویژه